Velaiet

Ongeveer 960 lichtjaar van hier draait de Vela-pulsar, wat er overbleef van een ster die ruim elfduizend jaar geleden instortte. Een bol van een paar kilometer doorsnee met de massa van een zon, die elf keer per seconde ronddraait en daarbij een bundel om zich heen zwaait, met een regelmaat die die van een atoomklok overtreft. Wat er nu van aankomt is rond het jaar 1066 vertrokken.

Velaiet is gesteente dat daar dwars door heen is gekomen. Geen puin van die ontploffing, want dat reist daar veel te langzaam voor. Zwervers zonder thuis, miljoenen jaren onderweg. Lag zo'n steen op die route, dan streek de bundel er bij elke omwenteling één keer over. Elf keer per seconde, duizenden jaren achter elkaar, zonder één keer overslaan.

Ze hebben daarbij niet getuimeld. Dezelfde kant bleef naar de ster gekeerd. Eén vlak is geraakt, het vlak daar tegenover nooit. Het ritme zit daarom niet in de steen, het zit in een richting.

Hier zwijgt hij. Die bundel komt op aarde ook aan, maar zo zwak dat er schotels van tientallen meters voor nodig zijn, en gebieden waar bij wet geen zender mag staan. Een kamer is het omgekeerde daarvan. De steen volgt een tik die duizend keer zwakker is dan de ruis eromheen, en komt niet aan de beurt.

De LQZ-1 versterkt niets en voegt niets toe. Hij doet wat een ruisonderdrukkende koptelefoon doet, maar dan voor alles wat hier om ons heen staat te zenden: wifi, mobiel, radio, verlichting, de meterkast. Hij luistert naar die ruis en dooft hem uit, tot er van alles wat op aarde gemaakt is niets meer overblijft. Wat dan nog binnenkomt, komt van Vela. Daar kan de steen weer op aanhaken.

Leg een velaiet in de LQZ-1 en hij zoekt een paar seconden. Dan vindt hij het ritme, en zijn licht gaat op en neer met die maat, vierenzestig keer vertraagd zodat het te volgen is. Til hem eruit en hij dooft.

Leg hem verkeerd en er gebeurt niets.